Terapia spacerowa – czy rozmowa w ruchu pomaga w depresji?
- William Slivinsky
- 12 mar
- 2 minut(y) czytania
Terapia spacerowa – czy rozmowa w ruchu ? Klasyczny obraz terapii to rozmowa dwóch osób siedzących naprzeciw siebie w pomieszczeniu terapeutycznym.
Coraz częściej pojawia się jednak pytanie: czy terapia może być równie skuteczna, jeśli odbywa się w ruchu – podczas spaceru?
Badacze zaczęli przyglądać się temu podejściu, określanemu jako terapia spacerowa (ang. walk-and-talk therapy), szczególnie w kontekście leczenia depresji. Tutaj możesz zrobić test na depresję.
Powód jest prosty – wiele osób rozważających psychoterapię odczuwa początkowy opór przed formalnym spotkaniem w gabinecie.
Dlatego poszukuje się form terapii, które mogą być bardziej naturalne, mniej stresujące i łatwiejsze do rozpoczęcia.
Czy taka forma rozmowy może jednak przynieść realne efekty terapeutyczne?Najnowsze badania sugerują, że odpowiedź może być zaskakująco pozytywna – a wyniki okazują się naprawdę interesujące.
Badanie: terapia w gabinecie vs terapia spacerowa
W badaniu opublikowanym w Frontiers in Psychology porównano dwie formy terapii dla osób z depresją:
tradycyjną psychoterapię prowadzoną w pomieszczeniu,
terapię spacerową prowadzoną na zewnątrz.
Celem było sprawdzenie, czy rozmowa w ruchu może przynieść podobne efekty terapeutyczne jak klasyczna forma terapii.
Uczestnicy brali udział w regularnych sesjach terapeutycznych, a badacze mierzyli zmiany w poziomie depresji, stresu oraz ogólnego funkcjonowania psychicznego.
Wyniki okazały się interesujące.
Po zakończeniu terapii objawy depresji zmniejszyły się w obu grupach w podobnym stopniu.
Oznacza to, że sama zmiana formy prowadzenia sesji nie osłabia skuteczności procesu terapeutycznego.
Dodatkowe korzyści terapii spacerowej
W grupie uczestniczącej w terapii spacerowej odnotowano jednak kilka dodatkowych efektów.
Uczestnicy wykazywali większą poprawę w zakresie:
poziomu stresu psychicznego
napięcia i lęku
ogólnego samopoczucia
Możliwe wyjaśnienie jest dość intuicyjne.
Ruch fizyczny sam w sobie wpływa pozytywnie na nastrój, a kontakt z otoczeniem może obniżać napięcie psychiczne.
Dodatkowo rozmowa podczas chodzenia bywa dla wielu osób mniej konfrontująca niż rozmowa twarzą w twarz w zamkniętym pomieszczeniu.
Dlaczego taka forma terapii może działać
Badacze wskazują kilka mechanizmów, które mogą wspierać skuteczność terapii spacerowej.
Po pierwsze, aktywność fizyczna zwiększa poziom energii oraz może wpływać na regulację emocji.
Po drugie, wspólny ruch zmniejsza formalność spotkania, co u części osób sprzyja większej otwartości w rozmowie.
Po trzecie, zmiana otoczenia może pomagać w oderwaniu się od schematów myślowych, które często utrwalają trudności psychiczne.
Nie chodzi jednak o zastąpienie klasycznej psychoterapii.
Raczej o stworzenie alternatywnej formy pracy, która może być bardziej dostępna dla niektórych osób.
Wnioski praktyczne
Najważniejszy wniosek z badań jest dość prosty.
Skuteczna pomoc psychologiczna nie polega wyłącznie na rozmowie w konkretnym miejscu, ale na zaangażowaniu osoby w proces zmiany.
Dla jednych najbardziej komfortowa będzie rozmowa w spokojnym gabinecie.
Dla innych terapia spacerowa może okazać się bardziej naturalnym sposobem prowadzenia rozmowy.
W praktyce oznacza to, że czasem zmiana kontekstu rozmowy może ułatwić rozpoczęcie pracy nad sobą.
Podsumowanie
Dostępne badania sugerują, że:
terapia spacerowa może być równie skuteczna jak terapia prowadzona w gabinecie,
może dodatkowo wspierać redukcję stresu i napięcia psychicznego,
dla części osób stanowi łatwiejszy sposób rozpoczęcia procesu terapeutycznego.
Ostatecznie najważniejsze pozostaje jednak nie miejsce rozmowy, lecz jakość relacji terapeutycznej oraz zaangażowanie w proces zmiany.
Źródło
Knapstad, M., i in. (2024).Walk-and-Talk Therapy for Depression: A Randomized Controlled Trial.
Frontiers in Psychology.
Komentarze